ب) مثلث خدا، شيطان ، انسان

  بنا بر فلسفه آفرينش ( به استناد به صبغه ديني آن) انسان به جهت پيدايش نسبت به شيطان تاخر داشت،گويي بيش از حضور انسان يك نظم معين در كار بوده كه با اين حضور نظم موجود به هم مي‌خورد. حضور انسان، حضور يك موجود دو جنبه است كه يك وجه و جنبه آن الهي و ديگر وجه آن شيطاني است. اوستا سراسر كشمكشي است بين روشنايي و تاريكي كه اين خود مي‌تواند تمثيلي نمادين از وضع انسان باشد، « احسن تقويم» و « اسفل سافلين »[6] در قرآن كريم باز هم ناظر به چنين معنايي است. بنا به متون ديني موجودي بوجود آمد كه نه خدا بود نه شيطان با اين حال اين امكان بالقوه را داشت كه هر كدام از اين دو باشد. آنچه در متون مقدس مورد توجه قرار گرفته و همچنان نيز جدلي است قابل توجه، عصيان و نافرماني آدم بود. بنا به نظام ثواب و جزا، نافرمان بايد بهاي خودش را بپردازد چنان كه انسان پرداخته و هنوز نيز مي پردازد. با اين حال اين مسئله به قوت خود باقي است كه در اين بين انسان مجرم است يا بزهكار؟! چرا فرزندان آدم بايد تاوان گناه پدر و مادرشان را بپردازند؟ جداي از اين كه شما چه جوابي براي اين مسئله داريد و يا اينكه طرفدار چه نوع مكتب فكري هستيد، اين دغدغه امري جدي است و بشر از اين جهت  صاحب ميراث مكتوب قابل توجهي شده و بار و وزن مسئله چنان است كه همچنان مي‌توان به انتظار آثار گرانسنگ ديگري بود.[7] از جمله آثار ادبي معاصري كه بويژه ( در حوزه شعر) با اين مسئله درگير و اصطكاك پيدا كرده يكي همين مجموعه پيش‌روست. اين مجموعه يك جدال مستمر با عشق، ايمان و كفر ديده مي‌شود و اثر دلالت‌هاي ويژه‌اي را دارد. در اين مجموعه ما با« هو» و « عشق » به عنوان دو دلالت ويژه روبرو هستيم كه نظام معنايي و نظام دلالتي آن ها سخت به هم پيوسته، به گونه اي كه مي‌توان اين دو را يكي انگاشت، « هو» با عشق پيوند بي چون و چرايي دارد و عشق نيز بدون هو ( حداقل در متون عرفاني ما ) معناي چنداني ندارد.:

الف) دلالت هو

- هو!/ اول و آخر تو بودي آخر يار كه تويي/ هو!/

و اخر تو بودي اول يار كه تويي/ هو!/ اول تو آخر يا ر تو تو. . تو   تو . تو .( ص 7 )                   - من پيامبر عاشق كوه ام/ دالاهو . . . هو . . . هو . . . هو . . ./ 

 مست هوشيار، مست هوشيار/ هوشيار نمي‌ خوانم/

من يار نيم يار تو ، يار نه/ من يار رسانم/ بگذار بسوزم در تب/

من يار آتشم از آب نترسانم/ هو . . . هو . . .هو. . . هو . . .                       ( ص35 )

- هو!

/چرا آدم را تنها خلق نكردي تا تنها نماند؟!)                                 ( ص19 )

- حرف اول و آخر من تويي هو!                            ( ص22)

-دارم/ اين بالا از همه سرم/بالاي اين از همه سرم/ دارم زده‌اند به اناالحق/

حالا قلندرم/ عالي ترين، عالي فلندرم/ سر حسين بر دامنم/

كوچه‌هاي بغداد را مي‌برم تا . . ./ دالاهو . . ./ هو . .. هو... هو/ هو... هو...      ( ص24)

- آمين  چشم هايت  آمين!/ آمين    دست هايت    آمين!/

/  آمين     هو،   آمين    عشق    ( ص39 )

- مي‌خواهم تا آخر اين روايت/ مست از خواب شما تلو تلو/ 

 به خواب آن خيابان شهيد بروم/شايد سايه ام در شراب افتاد و /

/ خيس شد هوش عقلم/ آمد سرجاي خودم/

/هو     اول      آخر/      يار                                 (ص44)

- آن جا مانده!/ اشاره به دور ضمير غايب را صدا مي زند: هو         ( ص57 )

ب) دلالت عشق

- دير شد عاشق!/ اي كاش جزيي از سياهي بودم و غرور/ 

  تا هرگز سد راه ايمانت سد نمي شدم                                        ( ص37 ) 

 با سر بريده اجداد من چه كار داري؟/ اينجا را بخوان 

 بخوان به نام عشق، آمين!                                     

- يتيم خانه عاشقم كرد/ مريض بدحالي بودم/

/ به ديوار تكيه ام دادند/ ريخت روي سر زندگي                                (ص40)

 اين شهر شهري نبود كه عاشقم كند و مست/

/فقط يك خيابان داشت مولوي/ كه بيمارستان را به گورستان مي‌برد/

/ من از اول عاشقي بلد نبودم   دروغ چرا/ من مست بودم/

/ كه خدا انسان را از آتش ترساند/

و پدر هرچه در آتش هو كشيد/ من سردتر شدم سرد                              (53-54 )

- باور كن/ من بعد از ايمان كافر شدم/ هرچند هنوز هم دوستت دارم!/

/ نه نمي‌شود عاشق بود/ زير اين ملحفه ها لبخند زد                                  (ص56 )

- بختم اين بود/ بايد روي آن تخت عاشق مي شدم                                  ( ص69 )

- اين شهر همان نبود كه وعده‌اش را داده‌ اند/

/ تمام خيابان‌هايش شهيد شدند جز مولوي/ كه از اول عاشق بود/ 

 و هفت شهر عشق را عطار گشت تا به اينجا رسيد/

/ اينجا كه هيچ چيز سر جاي خودش نيست                                 ( ص69 )

حضور عشق در « امضاي تازه »  حضور ياس آميز و دلواپس كننده‌اي است، چرا كه وقتي هيچ چيز سر جايش نيست چگونه بايد عاشق بود! در عصر بيمارستان و مرض و كسالت عشق چگونه ممكن است!؟ كسي كه تبعيد شده حالا بايد عاشق باشد!؟  شهر و خيابان عاشق!؟ عاشق نابلد؟! عشق زير ملحفه‌ها؟ مريضي كه او را به ديوار تكيه داده‌ اند؟! همه اين ها هذيان روحي است تبعيد شده،

- به كجا؟

: به شهر.

- شهر چگونه جايي است؟!

: ؟؟؟ 

 « امضاي تازه . .. » از يك بافت واژگان ديني قوي برخوردار است[8] به همين دليل آمدن واژه‌اي چون « پيامبر » يك امر اتفاقي ساده نيست. مگر نه شاعر در معناي راستين آن مي‌تواند پيام آوري راستين باشد؟!  مگر نه پيامبران جز اخلاص و ايمان چيز ديگري ‌طلب نمي‌كنند؟! مگر نه همه پيامبران عاشق بوده‌اند؟! عشقي كه در « امضاي تازه . . .» آمده از نوع نوستالژي بيمارگونه نبوده بلكه وسعتي است از ترحم و حس همدردي با انسان در معناي كلي آن و همين عامل مهمي است تا مخاطب را با خود همراه سازد. عشق يتيم خانه؟! عشق به اعتراف؟!  راوي اعتراف  مي‌كند كه نه خداست و نه شيطان بلكه انسان است كه حال از پي افكندن برج بابل در مانده[9]. « امضاي تازه»  هم تجسم انسان عاصي و چوب خورده‌ و در عين حال عاشق است. در اين مجموعه راوي به كمك نوعي عشق مي‌كوشد تا مگر بين تضادها و تنش‌هاي موجود آشتي ايجاد كند شايد به همين دليل باشد كه حسين (ع )، يزيد، حلاج، هابيل، قابيل و . . . در كنار هم در يك متن حضور پيدا مي‌كنند، آيا اين مسئله به رسميت شمردن همان نظام كفر و دين سنت عرفاني در معنای سنتی آن نیست؟ !