تبليغاتX
دالاهو - وصیت 7
شعر-ترجمه-نقد

وصيت 7

 

هيچکس نمی داند

من دختری دارم

با موهايی بافته در ادامه ی روايتم

و همسری که مثل ماه

گاهی از آسمان پايين می آيد

باری از دوش زمين بر می دارد

روی گور من می گذارد

+ نوشته شده در  سه شنبه 8 اسفند1385ساعت   توسط فریاد شیری  |